Amerykański prezydent ogłosił jednostronne przedłużenie rozejmu z Iranem – bez daty końcowej, „do czasu zakończenia rozmów”. W nocy po tej decyzji nie odnotowano nowych ataków, ale Teheran nie potwierdził, że uznaje ten ruch. Rynki odetchnęły, lecz cisza na razie jest krucha.

Jak podaje NOS, stawką pozostaje m.in. żegluga przez Cieśninę Ormuz i globalne ceny paliw. Jeszcze niedawno blokady i groźby eskalacji windowały koszty kerosyny i diesla – linie lotnicze i firmy transportowe w Europie czuły to natychmiast w kieszeni.

Dla Polaków w Holandii to nie jest odległa geopolityka. Wysoki rachunek przy dystrybutorze, droższe bilety lotnicze i napięte łańcuchy dostaw w logistyce to realne efekty minionych tygodni. Jeśli rozejm utrzyma się dłużej, jest szansa na stabilizację, ale nie na szybki „powrót do normy”.

Firmy TSL, w których pracuje wielu rodaków, wciąż liczą każdy kurs – z zapasem na wahania cen. Linie lotnicze z kolei zaczęły twardo rewidować siatki połączeń, a to może potrwać niezależnie od dyplomatycznych zwrotów akcji.

W tle szykuje się też europejski „plan B” dla paliwa lotniczego: lepsze monitorowanie zapasów i podział między krajami, by uniknąć przerw. Dla pasażerów oznacza to więcej przewidywalności, dla przewoźników – krótkoterminowe koszty.

Najbliższe dni pokażą, czy rozejm stanie się realnym buforem na spadek nerwowości. Na razie warto zakładać w budżetach domowych i firmowych odrobinę „rezerwy paliwowej” – choćby metaforycznej.

Gospodarka nie lubi ciszy przed burzą. Ale lubi każdą godzinę bez wybuchów cen i ryzyka zatorów na morzu. Oby tych godzin było jak najwięcej.