Amerykański Departament Sprawiedliwości ujawnił kolejną wielką paczkę materiałów związanych ze sprawą Jeffreya Epsteina – mowa o milionach stron dokumentów oraz dużej liczbie nagrań i zdjęć. Jednocześnie część stron jest mocno zanonimizowana, a polityczny spór o to „czy ujawniono wszystko” wcale nie cichnie.

W takich publikacjach zwykle najwięcej emocji budzą nazwiska i powiązania towarzyskie, ale sedno jest gdzie indziej: chodzi o to, czy państwo potrafi rozliczać przestępstwa seksualne i handel ludźmi bez względu na status sprawców i ich znajomości.

Dla mieszkańców Holandii, także polskich rodzin, to temat ważny z innego powodu. W Europie od lat rośnie presja na lepszą ochronę ofiar i ostrzejsze reguły wobec platform oraz pośredników, którzy ułatwiają nadużycia. Głośne sprawy z USA często przyspieszają dyskusje i zmiany także po tej stronie Atlantyku.

W praktyce kolejne ujawnienia dokumentów mogą napędzać fale dezinformacji, bo pojedyncze fragmenty wyrywane są z kontekstu i zaczynają żyć własnym życiem w mediach społecznościowych. To szczególnie istotne dla społeczności migrantów, bo plotki i „sensacyjne listy” potrafią rozchodzić się w zamkniętych grupach błyskawicznie.

Warto pamiętać, że publikacja akt to nie to samo co wyrok. Dokumenty mogą zawierać niezweryfikowane tropy, notatki śledczych i zbiory materiałów, które dopiero w sądzie nabierają znaczenia.

Największym wyzwaniem pozostaje znalezienie równowagi: z jednej strony prawo opinii publicznej do wiedzy, z drugiej ochrona prywatności i bezpieczeństwa ofiar. Ta granica w praktyce jest trudna, a politycy chętnie wykorzystują ją do swoich rozgrywek.