Z południa i północy Europy wstrząsające doniesienia: przy Lampedusie służby znalazły w łodzi ciała 19 osób, inni podróżujący byli skrajnie wyziębieni; u wybrzeży Francji zmarło dwóch migrantów próbujących dostać się do Wielkiej Brytanii; a u tureckiego Bodrum co najmniej 19 osób utonęło po zatonięciu łodzi. Morze znów okazało się bezlitosnym strażnikiem granic.

Włoska straż przybrzeżna relacjonowała fatalną pogodę, niską temperaturę i długie dni rejsu z libijskiego wybrzeża. Podobnie na Kanale – silny wiatr i zimna woda to śmiertelne połączenie dla przeładowanych pontonów. Każdy taki epizod natychmiast ożywia debatę o odpowiedzialności i wspólnej polityce Unii.

Dla Holandii to kolejny test, czy potrafimy mówić o migracji z empatią i realizmem jednocześnie. Polacy mieszkający w Niderlandach dobrze znają smak emigracji, choć ich droga była zupełnie inna. To doświadczenie może pomagać w rozmowie o integracji i mądrych zasadach przyjmowania ludzi w potrzebie.

Eksperci podkreślają znaczenie dwóch równoległych działań: twardego ścigania przemytników oraz miękkich, legalnych ścieżek dla ochrony międzynarodowej i pracy sezonowej. Bez tej drugiej nogi przestępcze sieci zawsze znajdą rynek.

Tragedie na morzu to także wyzwanie dla służb ratunkowych, które działają często na granicy swoich możliwości. Więcej koordynacji i jasny podział ról między państwami może uratować życie, nie zmieniając przy tym reguł azylu.

To nie jest problem, który zniknie jutro. Ale od decyzji polityków i praktyki służb zależy, czy kolejne raporty będą brzmiały inaczej niż dzisiejsze.