Tragiczny finał kolejnej przeprawy przez Morze Śródziemne. Z łodzi, która wypłynęła z Libii, uratowano 26 osób, ale – jak relacjonują ocala­li – 22 zmarły w drodze po sześciu dniach dryfowania bez jedzenia. To dramatyczna przypominajka, że kryzys migracyjny nie zniknął, tylko zniknął z pierwszych pasków telewizji.

Dla Europy, w tym Holandii, takie wydarzenia znów wywołują pytania o rolę operacji poszukiwawczo-ratunkowych i wspólną politykę azylową. Gdzie leży granica między pomocą humanitarną a uszczelnianiem granic? I jak nie karać ofiar za bezwzględność przemytników?

W NL dyskusja o migracji to nie teoria. Każde wahnięcie napływu wpływa na gminy, szkoły, służbę zdrowia i lokalne budżety. Polacy mieszkający w Holandii, którzy nieraz sami doświadczyli wyzwań adaptacyjnych, patrzą na to z mieszaniną empatii i pragmatyzmu: pomoc tak, ale skoordynowana i uczciwa wobec wszystkich.

Eksperci od lat mówią o potrzebie „pakietu całościowego”: korytarze humanitarne, walka z siatkami przemytników, współpraca z krajami tranzytu i legalne ścieżki migracji sezonowej. Bez tego dramaty będą się powtarzać, a populizm tylko rosnąć.

Ocaleni z tej łodzi trafili pod opiekę europejskich służb. Dla nich to koniec jednej gehenny i początek zupełnie nowej – administracyjnej. Dla nas – kolejny test, czy da się łączyć serce z rozumem, gdy stawką są ludzkie życia i stabilność systemu.

Można się spierać o narzędzia, ale nie o fakt: Morze Śródziemne pozostaje najbardziej śmiercionośną granicą świata. To wstydliwa statystyka, od której Europa nie ucieknie.