Organizacja CPJ odnotowała w minionym roku śmierć 129 dziennikarzy i pracowników mediów – najwięcej w historii ich statystyk. Zdecydowana większość zginęła w strefach konfliktu, a największą liczbę ofiar przypisano działaniom Izraela. Ta liczba to nie tylko ponure dane – to realne „zgaszenie świateł” w miejscach, gdzie i tak trudno coś zobaczyć.

Wojny i kryzysy informacyjne karmią się ciszą. Kiedy brakuje niezależnych relacji z terenu, rośnie przestrzeń dla propagandy i manipulacji. To uderza też w nas, odbiorców w Europie, którzy próbują zrozumieć świat przez ekrany i nagłówki.

CPJ alarmuje, że śledztwa w sprawie śmierci reporterów praktycznie nie ruszają. To tworzy kulturę bezkarności: skoro nikt nie odpowiada, ryzyko staje się „kosztem zawodu”. A bez lokalnych fotografów i reporterów nie wiemy, co dzieje się na podwórkach miast objętych wojną.

W praktyce dla odbiorców ważny jest jeden wniosek: wspierać wiarygodne źródła i rozpoznawać dezinformację. Redakcje coraz częściej sięgają po weryfikację OSINT i współpracę transgraniczną, by weryfikować obrazy i relacje spod ostrzału.

Nie ma prostych recept. Jest natomiast oczywistość: bez ludzi, którzy ryzykują, by mówić prawdę, nasze spory o politykę czy gospodarkę zamieniają się w rozmowę w ciemnym pokoju. A wtedy łatwo wejść w ścianę.