Nowy raport organizacji Conflict Insights Group wskazuje, że kolumbijscy najemnicy – opłacani przez Zjednoczone Emiraty Arabskie – odegrali kluczową rolę w zdobyciu Al-Faszer w Sudanie, po którym doszło do masowych zbrodni na ludności cywilnej. To kolejny dowód, że w wojnach XXI wieku „cudze ręce” wykonują najbrudniejszą robotę.

Analitycy prześledzili dane z telefonów ponad 50 najemników, łącząc je z nagraniami, zdjęciami satelitarnymi i rozkładami lotów. Z zebranych śladów ma wynikać spójny obraz udziału zewnętrznych sił w jednej z najtragiczniejszych ofensyw w regionie.

Dla Europy i Holandii oznacza to prostą rzecz: kryzys w Sudanie to nie tylko „kolejna odległa wojna”, ale realna odpowiedzialność za wspieranie pomocy, ochrony uchodźców i ściganie sprawców. Haga już wcześniej angażowała środki na pomoc humanitarną i wspierała inicjatywy rozliczeń, ale raport pokazuje, że presja na państwa sponsorujące najemników powinna rosnąć.

Polacy mieszkający w Holandii, często wrażliwi na historie ludzi uciekających przed wojną, znają ten wymiar najlepiej z opowieści sąsiadów i kolegów z pracy. Gdy konflikt jest „niewidoczny” w mediach, wsparcie oddolne – od zbiórek po wolontariat – staje się cenniejsze niż kiedykolwiek.

Eksperci od prawa międzynarodowego podkreślają, że szkolenie dzieci-żołnierzy to zbrodnia wojenna, a monitorowanie roli prywatnych armii będzie jednym z najtrudniejszych zadań przyszłych trybunałów. Bez zewnętrznej presji i śledztw transgranicznych takie sprawy rozmywają się w politycznych oświadczeniach.

Wniosek jest brutalny w swojej prostocie: kiedy wojna staje się „outsourcowana”, granice odpowiedzialności muszą być jeszcze wyraźniejsze. Inaczej nikt za nic nie odpowiada, a ofiary zostają same.