Wybory samorządowe coraz bliżej, a BBB w Amsterdamie wchodzi z mocnym symbolem: przy Stopera (ratusz z operą) miałyby powiewać wyłącznie flagi miejskie i narodowe, bez tych „zagranicznych”. Pomysł brzmi jak porządkowanie estetyki, ale de facto dotyka tego, jak miasto opowiada o swojej różnorodności.

W praktyce chodzi o to, kiedy i z jakiej okazji ratusz wywiesza flagi innych państw czy społeczności – czy to gościnność, solidarność, czy już „polityka tożsamości”? Dyskusja szybko przeskakuje w emocje.

Dla polskiej społeczności w stolicy temat nie jest abstrakcyjny. Flaga na masztach bywa sygnałem: „widzimy was” – choćby z okazji świąt państwowych, ważnych rocznic czy wydarzeń kulturalnych.

Zwłaszcza w Amsterdamie, gdzie miejskość oznacza niekończące się mieszanie światów, takie gesty mają ciężar większy niż metr materiału. Z drugiej strony, część mieszkańców oczekuje neutralności i minimalizmu od budynków publicznych.

Spór o flagi to w istocie rozmowa o tym, ile „miasta świata” chcemy widzieć w przestrzeni wspólnej. Politycznie – sygnał tożsamościowy; praktycznie – małe decyzje, które budują klimat codzienności.

Decydować będą radni i mieszkańcy, a kampania dopiero się rozkręca. Warto słuchać argumentów zamiast tylko patrzeć, co łopocze na wietrze.