Władze Amsterdamu zlecają analizę praktyk związanych ze zgłaszaniem do organizacji chroniących dzieci, po sygnałach, że bezdomne matki mogą bać się prosić o pomoc. Chodzi o to, czy obowiązkowe lub rutynowe zgłoszenia nie zniechęcają do wejścia w system wsparcia.

Miasto podkreśla, że bezpieczeństwo dziecka jest nadrzędne, ale równie ważne jest zaufanie do instytucji. Jeżeli matki unikają schronisk i poradni w obawie przed stygmatyzacją, problem może tylko narastać.

Polki, które doświadczają kryzysu mieszkaniowego, proszą przede wszystkim o jasną komunikację i dostęp do tłumacza. Dla wielu bariera językowa wzmacnia lęk przed niezrozumieniem procedur i konsekwencji zgłoszeń.

Eksperci wskazują, że wrażliwy kontakt i dobra diagnoza sytuacji rodzinnej minimalizują ryzyko eskalacji. Zbyt automatyczne procedury potrafią zniszczyć kruchą więź zaufania, bez której trudno o trwałą zmianę.

Analiza ma zaproponować konkretne modyfikacje – od szkoleń personelu po zmiany formularzy i standardów rozmów wstępnych. Priorytetem jest, by kobiety szukające schronienia i pomocy nie rezygnowały z niej z obawy przed etykietą „zagrożenia”.

Miasto zapowiada też wzmocnienie informacji w różnych językach o tym, gdzie uzyskać pomoc i jakie prawa przysługują rodzicom. Ma to ograniczyć nieporozumienia i niepotrzebny strach.