Amsterdam wraz z innymi dużymi miastami w Holandii ostrzega: w kasie brakuje milionów euro na programy integracyjne. Efekt? Dłuższe kolejki do kursów języka, mniej godzin wsparcia dla nowych mieszkańców i trudniejsze starty na rynku pracy. Samorządy mówią wprost: bez dodatkowych pieniędzy nie dowieziemy jakości, którą obiecywaliśmy.

Dla wielu Polaków w Holandii może to brzmieć abstrakcyjnie, bo obywatele UE nie muszą przechodzić ustawowego „inburgeringu”. W praktyce jednak integracja to nie tylko obowiązkowe moduły, ale też dostępne dla wszystkich miejskie kursy językowe, doradztwo zawodowe czy pomoc w sprawach urzędowych. Gdy te programy wysychają, szybciej pojawia się bariera językowa, a sprawy urzędowe przeciągają się w czasie.

Miasta argumentują, że koszty wzrosły, a liczba osób wymagających wsparcia – także z powodu napiętej sytuacji mieszkaniowej i zdrowotnej – nie maleje. Bez dofinansowania konieczne będą cięcia: rekrutacje wstrzymane, grupy większe, mniej indywidualnego wsparcia i mniejsza elastyczność dla osób pracujących w nietypowych godzinach.

To może uderzyć również w polskie rodziny planujące naturalizację. Ścieżka do obywatelstwa często zaczyna się od tańszych miejskich kursów i konsultacji, które bez dopłat będą rzadsze i droższe. Trudniej też będzie o szybkie poradnictwo przy sprawach podatkowych, szkolnych czy zdrowotnych – czyli tam, gdzie język często najmocniej uwiera.

Warto zawczasu szukać alternatyw: biblioteczne Taalhuisy i konwersacje prowadzone przez wolontariuszy, darmowe materiały online, a także łączenie nauki z pracą przez micro-learning w telefonie. Nie zastąpi to pełnego kursu, ale pomoże przetrwać czas chudszych miejskich budżetów.

Jeśli integracja stanie się „luksusem”, konsekwencje zobaczymy szerzej: wolniejsza mobilność na rynku pracy, większe obciążenie szkół i opieki zdrowotnej oraz rosnąca frustracja u nowych i „pół-nowych” mieszkańców. To rachunek, który i tak kiedyś trzeba będzie zapłacić – pytanie tylko, czy nie wyższy.