W Holandii około 175 tys. osób pracuje, ale żyje w ubóstwie – to blisko 2 procent zatrudnionych. Jak podaje De Stentor, powołując się na najnowsze dane CBS, połowa z nich znajduje się nawet głęboko poniżej progu ubóstwa.

Ekonomiści wskazują na kombinację czynników: krótkie kontrakty i niewielki wymiar etatu, rosnące koszty życia, a także wygaszanie części dopłat i zasiłków. Wrażliwą grupą są pracownicy zmianowi i sezonowi, w tym duża część migrantów zarobkowych.

Polacy w Holandii często doświadczają wahań dochodów przy zmianach grafiku i zleceń, co utrudnia planowanie budżetu i najmu. W połączeniu z wysokimi cenami mieszkań nawet stała praca nie gwarantuje stabilności finansowej.

Samorządy apelują do firm o oferowanie większej liczby pełnoetatowych stanowisk i przewidywalnych godzin. Eksperci radzą sprawdzać uprawnienia do dodatków mieszkaniowych, ulg podatkowych i wsparcia w gminie – zwłaszcza przy spadkach dochodów.

Organizacje pracownicze proponują też uproszczenie zasad łączenia pracy z pomocą społeczną, tak by nagłe wahania nie prowadziły do zadłużeń. W tle trwa dyskusja o minimalnej stawce godzinowej i waloryzacji świadczeń.

Choć gospodarka rośnie, nierówności dochodowe rosną szybciej wśród osób na skrajnie elastycznych umowach. W perspektywie roku decydujące będą negocjacje płacowe i dostępność mieszkań w rozsądnych cenach.