W Gazie doszło do jednych z najcięższych nalotów od tygodni, mimo że formalnie obowiązuje zawieszenie broni. Media informują o dziesiątkach ofiar, a sytuacja eskaluje akurat w momencie, gdy Izrael zapowiada częściowe ponowne otwarcie przejścia granicznego w Rafah z Egiptem.

Z perspektywy Europy ważne jest to, że rozejm istnieje na papierze, ale nie daje ludziom realnego poczucia bezpieczeństwa. W takich warunkach organizacje pomocowe nie są w stanie planować pracy, a odbudowa i dostawy wsparcia stają się chaotyczne i politycznie blokowane.

Otwarcie Rafah ma być ograniczone i – według zapowiedzi – bez wpuszczania pomocy humanitarnej w pełnym zakresie. To podkręca napięcie, bo dla wielu mieszkańców Gazy granica oznacza jedyną drogę do leczenia, kontaktu z rodziną czy ucieczki z miejsca, gdzie codzienność jest nie do udźwignięcia.

Dla Polaków w Holandii ten temat może wydawać się daleki, ale ma dwa konkretne skutki. Po pierwsze, wpływa na debatę społeczną i napięcia w miastach, gdzie mieszkają duże społeczności z Bliskiego Wschodu oraz osoby zaangażowane w protesty. Po drugie, ciągłe eskalacje w regionie potrafią wstrząsać rynkami energii i transportu, co wraca do europejskich portfeli.

Trudno też ignorować fakt, że w Holandii działa wiele organizacji humanitarnych i logistycznych, które są częścią międzynarodowych łańcuchów pomocy. Gdy dostęp do Gazy jest ograniczany, realna pomoc bywa uzależniona od decyzji politycznych i bezpieczeństwa na miejscu.

Na razie najważniejsze pytanie brzmi, czy rozejm w ogóle utrzyma się w jakiejkolwiek formie. Jeżeli nie, to kolejne tygodnie przyniosą nie tylko dalszą tragedię ludzi na miejscu, ale też wzrost presji dyplomatycznej na państwa UE, w tym Holandię, aby zajęły bardziej jednoznaczne stanowisko w sprawie humanitarnego dostępu i zasad prowadzenia działań zbrojnych.