To nie wilk, a błąd w formularzu. BIJ12, instytucja monitorująca populację wilków, potwierdziła, że głośne „spotkanie” z drapieżnikiem pod Rotterdamem było zwykłą pomyłką. Zgłaszający widział zwierzę w Limburgii, ale w systemie kliknął… swój barendrechcki adres domowy.

Brzmi jak drobiazg, ale takie wpadki nakręcają niepotrzebną panikę i mogą wpływać na decyzje władz. W praktyce oznacza to np. niepotrzebne kontrole i koszty, a do tego chaos informacyjny.

W Holandii mamy dziś kilkanaście stad wilków, głównie na wschodzie i północy kraju. W regionie Rijnmond wciąż nie ma potwierdzonych stałych obserwacji. Jeśli jednak coś zobaczysz, rób zdjęcia śladów i wybierz dokładną lokalizację w zgłoszeniu – to klucz do wiarygodnych danych.

Dla rolników, także polskich gospodarzy w Zuid-Holland, ważne pozostają proste praktyki: sprawne ogrodzenia, nocne zagrody i zgłaszanie szkód. Na ogrodzenia antywilcze są dostępne dotacje, ale tylko przy rzetelnej dokumentacji.

Organizacje przyrodnicze proszą: emocje na bok, liczby i fakty na stół. A dla mieszkańców – mniej strachu, więcej rozsądku. Najczęściej w zaroślach miga nie mityczny wilk, tylko duży pies albo… sarna.