Na Rembrandtplein od dawna ścierają się dwie wizje miasta: otwartego, rozrywkowego centrum i przestrzeni, w której da się normalnie żyć i pracować. Ostatnio coraz głośniej mówi się o agresywnych street dealerach, którzy psują bezpieczeństwo w okolicy. To problem, który nie dotyczy tylko turystów – uderza też w mieszkańców, pracowników lokali i osoby dojeżdżające do pracy.

Dla Polaków mieszkających w Amsterdamie (lub pracujących w centrum) sprawa jest bardzo przyziemna. Wielu z nas przechodzi przez ten rejon wracając z pracy, z kina czy z nocnej zmiany. Jeśli w pewnych miejscach rośnie napięcie, ludzie zaczynają omijać okolicę, a to zmienia miejską mapę „bezpiecznych tras”.

Agresywne zachowania dealerów to nie tylko handel narkotykami, ale też zaczepki, zastraszanie i presja na przechodniów. W praktyce oznacza to, że ktoś czuje się niekomfortowo już po kilku krokach. Miasto i policja próbują reagować, ale w centrum, gdzie przewija się ogrom ludzi, problem często wraca jak bumerang.

Co może zrobić zwykły mieszkaniec? Po pierwsze: zgłaszać incydenty. W Holandii działa to najlepiej, gdy zgłoszenia są konkretne: miejsce, godzina, opis, kierunek ucieczki. Po drugie: nie wdawać się w dyskusje ani „przepychanki słowne”, bo agresja bywa częścią taktyki.

Jeśli pracujesz w gastronomii lub ochronie, warto porozmawiać z pracodawcą o zasadach bezpieczeństwa: gdzie jest wyjście awaryjne, jak wezwać pomoc, kiedy nie wychodzić samemu na parking. Brzmi banalnie, ale w realu to często różnica między spokojnym powrotem a stresującą sytuacją.

Jest też wymiar długoterminowy: takie miejsca tracą reputację, a wtedy cierpią legalne biznesy. Lokalna gospodarka oparta na usługach jest w centrum Amsterdamu bardzo wrażliwa na „poczucie bezpieczeństwa”. Gdy ono znika, spada ruch, rosną koszty ochrony, a część lokali po prostu się poddaje.

Rembrandtplein to wizytówka miasta, więc presja na rozwiązanie problemu będzie rosnąć. Pytanie, czy skończy się na krótkich akcjach, czy na stałych zmianach w organizacji przestrzeni i patrolach. Dla mieszkańców najważniejsze jest jedno: żeby centrum znów było miejscem do życia, a nie areną codziennego stresu.