Hiszpańskie służby przejęły ponad 30 ton kokainy na statku u wybrzeży Atlantyku – to największa jednorazowa partia w historii kraju. Coraz częściej narkokartelom łatwiej jest „tankować” mniejsze łodzie na pełnym morzu, niż ryzykować wykrycie w portowych kontenerach.

Nowa trasa to poważny kłopot dla Europy. Zamiast klasycznego „ułatwienia” w portach, mamy pływające węzły logistyczne: statek-matka z ładunkiem i flotylle szybkich łodzi, które rozwożą towar w różne strony kontynentu.

Dla Holandii – kraju wielkich portów i logistyki – to zmiana gry. Służby muszą łączyć typowanie wysokiego ryzyka na morzu, presję na mariny i kontrole drogowe, bo towar może trafić do kraju z zupełnie innej strony niż dotąd.

Uczciwa branża logistyczna, w której pracuje wielu Polaków, odczuwa to w kosztach i opóźnieniach: więcej kontroli, dodatkowe procedury, częstsze weryfikacje ładunków i dostawców. To cena za to, by nieuczciwi nie jeździli „na gapę” na reputacji reszty.

Śledczy zwracają uwagę, że nowa metoda wymaga szybkiej wymiany informacji między państwami i prywatnymi operatorami. W tym świecie liczą się minuty, nie dni – dlatego tak ważna jest spójność procedur od portu po składy śródlądowe.

W praktyce zobaczymy więcej akcji na wodzie i wzdłuż wybrzeży, współpracę z rybakami i kontrolę podejrzanych rejsów. A na lądzie – kontrole dokumentów, geolokalizacji i przepływów płatniczych, które zdradzają nietypowe „trasy” towaru.

Im szybciej Europa dostosuje radar do nowej rzeczywistości, tym mniejsze ryzyko, że rekordy staną się normą. To nie jest wojna z portami – to wyścig z pomysłowością tych, którzy chcą je ominąć.