Według danych ONZ miniony rok był najtragiczniejszy dla ludności cywilnej w Ukrainie od początku wojny w 2022 roku. Zginęło 2514 osób, o 30 procent więcej niż w 2024, a liczba rannych i poszkodowanych wzrosła w wyniku zmasowanych ataków rakietowych i dronowych.

Eksperci wiążą skok ofiar z intensyfikacją ostrzałów miast i infrastruktury krytycznej oraz większym zasięgiem używanych środków rażenia. Na niektórych odcinkach frontu walki miały charakter wyniszczający, co zwiększa ryzyko dla cywilnych dzielnic.

W Holandii wciąż działa gęsta sieć inicjatyw pomocowych – od zbiórek po wsparcie uchodźców objętych dyrektywą tymczasową. Polacy mieszkający w NL, aktywni w wolontariacie, podkreślają, że potrzeby humanitarne nie maleją mimo zmęczenia wojną.

Statystyki to również argument w dyskusji o długoterminowym finansowaniu odbudowy. Instytucje międzynarodowe przygotowują mechanizmy rozliczeń i odszkodowań, a państwa UE wzmacniają programy wsparcia energetycznego i infrastrukturalnego.

Jednocześnie organizacje praw człowieka apelują o dokumentowanie zbrodni i ochronę świadków. Dane o ofiarach są podstawą przyszłych postępowań, ale też polityk ochrony ludności.

Dla europejskich społeczeństw to sygnał, że wojna – choć bywa „na drugim planie” – eskaluje w kosztach humanitarnych. Pomoc i dyplomacja pozostają dwiema stronami tej samej odpowiedzialności.