W Mali doszło do skoordynowanych ataków zbrojnych w kilku miastach, w tym w pobliżu lotniska w Bamako. Wojsko mówi o „niezidentyfikowanych grupach terrorystycznych” i zapewnia, że sytuacja jest pod kontrolą, choć strzały słychać było godzinami. To kolejny epizod rozpadu porządku w Sahelu.

Region od lat jest przecięty konfliktami: separatyści, ugrupowania powiązane z Al-Kaidą, państwa kierowane przez junty i coraz większa obecność rosyjskich najemników. Skutki są bardzo realne: niestabilność granic, przemyt i kolejne fale migracji.

Dla Europy, w tym Holandii, Sahel to nieodległa geografia bezpieczeństwa. Każdy wstrząs w Mali odbija się na szlakach przemytniczych i presji na granice UE. Do tego dochodzą ryzyka dla firm działających w regionie – od logistyki po surowce.

Państwa regionu coraz wyraźniej odwracają się od Zachodu, szukając wsparcia w Moskwie. To zmienia reguły gry i utrudnia współpracę cywilno‑wojskową, która kiedyś tworzyła poduszkę bezpieczeństwa wokół lokalnych społeczności.

Odbudowa zaufania i struktur państwowych w Sahelu to maraton, nie sprint. Bez niej europejskie programy rozwojowe będą gaszeniem pożarów konewką – i to w porze suchej.

Warto pamiętać, że to właśnie w takich kryzysach wykuwają się łańcuchy ryzyka, które po miesiącach trafiają na nasze nagłówki: ceny surowców, presja migracyjna, cyberataki na infrastrukturę. Sahel nie jest daleko – on jest połączony.