W amerykańskim Kongresie upadła próba ograniczenia prezydenckich uprawnień wojennych w sprawie ataków na Iran. Po porażce w Senacie propozycja nie przeszła także w Izbie Reprezentantów, a dyskusja w USA tylko się zaostrzyła.

Im dłużej przedłuża się konflikt i niejasny cel operacji, tym większe ryzyko skutków ubocznych dla gospodarki. Rynki paliw już to czują, a blokady w rejonie Zatoki podbijają ceny diesla i kerozyny. Linie lotnicze i transport lądowy płacą więcej, co po czasie spływa do cen biletów i towarów.

Dla Polaków żyjących w Holandii to mieszanka geopolityki z domowym budżetem: droższe paliwo dojazdowe, możliwy wzrost stawek kurierskich i biletów, a w tle niepewność co do stabilności łańcuchów dostaw. Nawet jeśli firmy mają kontrakty na paliwo, długie podwyżki przeważnie odnajdujemy później w rachunkach.

Bruksela uważnie przygląda się sytuacji, szacując, czy i kiedy uruchamiać rezerwy oraz jakie wsparcie mogą potrzebować krytyczne gałęzie transportu. Eksperci tonują emocje: to nie jest rok 1973, ale globalny rynek paliw jest dziś bardziej napięty niż jeszcze rok temu.

Politycznie w USA widać pęknięcie: część elektoratu nie chce nowych wojen, inni wzywają do „twardych” działań. Brak spójnej narracji z Białego Domu i Pentagonu tylko podsyca pytania o cel, koszty i horyzont tej operacji.

W Europie najrozsądniejszą strategią pozostaje gotowość na scenariusze: od łagodnego powrotu do normalności, po dłuższy okres napięć. A dla nas, tu na miejscu, oznacza to po prostu większą wrażliwość cen przy dystrybutorze i na lotnisku.