Hotel Rosewood ściera się z popularną Fabel Friet o obecność budki z frytkami na Leidsestraat. Luksusowy adres twierdzi, że w tym miejscu „takiej gastronomii” być nie powinno; druga strona odpowiada: gdyby to był inny lokal, nikt by się tak nie oburzał. Jak opisuje Het Parool, sprawa rozgrzała dyskusję o tym, komu w centrum Amsterdamu wolno więcej.

To nie jest tylko spór o frytki. Chodzi o to, jak ma wyglądać serce miasta: czy ma być pod turbo-turystykę i luksus, czy też pozostać mieszanką smaków, zapachów i cen. Amsterdam od lat żongluje przepisami, by łączyć porządek z energią ulicy – i nie zawsze to wychodzi.

Dla Polaków pracujących w amsterdamskiej gastronomii i hotelarstwie ten konflikt to deja vu: ograniczenia asortymentu, limity godzin, presja sąsiadów. Regulacje szybko przekładają się na grafik, stawki i napięcia w zespole.

Miasto ma twardy orzech do zgryzienia. Z jednej strony dba o jakość przestrzeni i równowagę funkcji ulic, z drugiej – to właśnie kontrast między fine diningiem a „frytkami na rękę” od dekad tworzy klimat centrum. Wyprasowanie uliczek na błysk może sprawić, że będą… nie do poznania.

W tle są też pieniądze. Czynsze rosną, marże w gastro spadają, a hotele liczą każdy detal wizerunku. I tak, od sporu o frytki zaczynamy rozmowę o tym, czy Amsterdam jest jeszcze dla wszystkich.

Na razie obie strony okopały się na pozycjach. A przechodnie? Jak zwykle – po prostu ustawiają się w kolejce tam, gdzie pachnie najlepiej.